Social Media

door Arie Oosterbaan

10.928 meter. Bijna elf kilometer. Op die diepte heeft een Amerikaanse onderzeeër afgelopen april de diepste duik ooit gemaakt in de Marianentrog, het diepste punt op Aarde. Op dat punt trof de zakenman Victor Vescovo veel onbekende diersoorten aan. Diersoorten die nog nooit contact hadden gemaakt met mensen. Op elf kilometer is het donker, heel donker. Geen zonlicht, geen maanlicht. En toch had de mens er al zijn sporen achtergelaten. Behalve al die onbekende diersoorten trof Victor ook een plastic tas en snoepverpakkingen aan.

Een wereld waar nog nooit een mens was geweest, zo diep en zo donker, beïnvloed door het gedrag van de mens. In 2018 schreven onderzoekers in Nature Scientific Reports dat er zeker 80.000 ton plastic in zee drijft, het gewicht van 500 jumbojets. Het grootste “plasticeiland”, de Great Pacific Garbage Patch, ligt tussen Hawaï en Californië en is drie keer de grootte van Frankrijk. Per vierkante kilometer drijft daar minstens 1 kilo afval in het water, maar soms wel meer dan 100 kilo. 8 procent van het totaal is microplastic.

Als samenleving kunnen we niet zonder medicijnen. Maar elke keer als we iets innemen of op onze huid smeren, komt een deel van die actieve stoffen uiteindelijk via het toilet of de afvoer in de douche terecht bij de rioolwaterzuiveringsinstallatie. De gangbare technieken halen die medicijnresten maar voor een deel uit rioolwater. En zo komt een deel van die pijnstillers, ontstekingsremmers of andere werkzame stoffen terecht in het water van rivieren, kanalen en meren. Hoe groot is het probleem?  Volgens het RIVM belandt er per jaar minstens 140.000 kilo aan medicijnresten in het oppervlaktewater. Dat is ruim acht keer zoveel als de hoeveelheid gewasbeschermingsmiddelen die terecht komt in het water (17.000 kilo).

Ons gedrag bepaalt hoe we de komende generaties kunnen behoeden van onze erfenis. Ons eigen gedrag veranderen betekent dat de kosten voor het schoonhouden van ons oppervlakte water maar zeker ons drinkwater weer kunnen gaan beheersen.  De flora en fauna in en rond ons water is niet alleen een deel  an de natuur om ons heen, maar ook een bron waarop wij zelf overleven. Om deze vicieuze cirkel te doorbreken is het belangrijk dat we individueel onze verantwoordelijkheid nemen, maar ook elkaar er op wijzen. Zijn wij bereid om onze gezondheid te waarborgen door verantwoordelijk gedrag of de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen in de waagschaal te leggen voor onze gemakzucht? Samenwerking tussen alle belanghebbende partijen is daarin essentieel, leidinggevend zijn door de gekozen verantwoordelijken is een punt, de regie over onze eigen verantwoordelijkheid houden is daarbij net zo belangrijk, het bewust worden en maken van onze samenleving om samen te leven in een schone wereld ieders vooruitzicht.

admin

Leave a reply